Helaas hadden we echter wel, net als vorig jaar, enorm veel afstel problemen. We kregen het in de zaterdag training maar niet voor elkaar om de kart zonder onder- en overstuur te krijgen. Het was dan ook een moeizame en frustrerende training voor ons, die we ook weer zonder teamgenoot Warner moesten afleggen. Wederom was Warner verhinderd door zijn werk en het was ook nog maar de vraag of hij de dag er op wel kon rijden.
Maar goed, we lieten ons niet uit het veld slaan..en na een “rustgevende” (vooral Serge zag er enorm uitgerust uit) en volledig ecologisch verantwoorde nacht bij Paulus in zijn houten blokhut zagen we het de volgende ochtend weer helemaal zitten. Warner kon gelukkig toch nog van de partij zijn. De training voorafgaande aan de kwalificatie werd weer door Timmo gereden en grepen we aan om toch nog iets aan de afstelling te kunnen doen. Helaas kwamen we wederom niet verder dan de middenmoot. En leek het er op dat dit een teken aan de wand was voor de rest van de wedstrijd.
De eerste kwalificatie wist Timmo nog redelijk safe door te komen. Maar bij de tweede kwalificatie hadden we meteen problemen met de motor. Hierdoor werd het voor Timmo onmogelijk om een goede tijd neer te zetten. Besloten werd om Timmo uit de kwalificatie te halen om te kijken wat er aan de hand was. Het bleek dat de bougie kapot was en na overleg met de WL en organisatie mochten wij deze vervangen. Gevolg was wel dat wij hierdoor achteraan moesten starten. Maar doordat er nog twee andere teams waren geweest die ook tijdens de kwalificatie nog zaken hadden veranderd mochten wij starten vanaf P10. Wederom via een rollende start ging het hele veld op pad. Meteen was al wel duidelijk dat we ons echt geen illusies hoefden te maken om met de top mee te kunnen. Vooraan werd echt verschrikkelijk hard gereden, wij moesten ons daarom richten op de middenmoot en hopen om zo ver mogelijk naar voren te komen. Timmo had al vrij snel een lekker ritme te pakken en wist twee plekken naar voren te komen. Maar ook vanaf P4 werd nog stevig door gereden en het zou nog een hele klus worden dus. Warner was de tweede die moest instappen. De eerste twee ronden waren voor Warner uiteraard ontzettend moeilijk. Niet alleen had hij de zaterdag training moeten missen en was het voor hem ruim een jaar geleden dat hij op de baan in Swalmen had gereden. Ook was de kart erg moeilijk te rijden doordat hij kampte met ernstige overstuur. Gelukkig wist Warner na een moeizaam begin toch goed in zijn ritme te komen. Toen was het tijd voor Titia om het stuurtje over te nemen. Het was voor Titia ook moeilijk om in haar ritme te komen, daarom werd er besloten dat als ze het vol kon houden om haar twee stints achter elkaar te laten rijden. Hoewel Titia een aantal keren best dicht in de buurt van de tijden van haar broer wist te komen was het voor haar toch erg moeilijk om deze tijden constant weg te zetten. En het helpt natuurlijk ook niet echt als je in je stint twee keer door de leider van de race wordt
gelapt. Gelukkig kon ze wel twee stints aan elkaar koppelen en kon ze dus gewoon door zonder opnieuw haar ritme te hoeven vinden. Toen de pitstraat opnieuw openging stond broer Warner weer klaar om zijn rondjes te rijden. Deze tweede stint ging harstikke goed, en Warner zat snel in zijn ritme en in de lage 37’ers. Hij wist de tijd van Timmo zelfs op een paar honderdste te benaderen. Daarom vond Timmo het hoog tijd om zijn helm op te zetten en klaar te staan voor de laatste stint van de dag...
Om de zaken toch nog even weer recht te zetten reed hij daarom nog even twee-tiende van zijn tijd af en kwam uiteindelijk op een snelste tijd van het team van: 36.8.
In de laatste fase van de race kreeg het team van Squadra revolutions nog problemen, hierdoor wisten wij uiteindelijk nog op te klimmen van een zevende naar een zesde plaats. Geen prestatie om over naar huis te schrijven, maar gezien het verloop van de race had een podium er deze keer ook niet in gezeten. Hopelijk kunnen we ons seizoen nog een positieve afsluiting geven in Middelburg.
Titia Boer