|
 Met de race in Middelburg van afgelopen weekend is er een eind gekomen aan het MKS kart seizoen 2008. En daarmee dus ook aan ons eerste kart seizoen voor team Speedworld. Bij deze dan ook allereerst onze dank naar Erik en Ronald voor hun vertrouwen in ons en hun steun en support het afgelopen jaar. Helaas hebben wij dit vertrouwen niet om kunnen zetten in een podiumplaats, al hebben we er een paar keer vlak bij gezeten. Hopelijk mogen we in 2009 toch weer proberen om alsnog een podiumplaats, of nog mooier een overwinning in de wacht te slepen.
Ook al is dit seizoen sportief gezien dan niet helemaal geworden wat we wilden, de onderlinge sfeer in het team is echt super en het is dan ook niet overdreven te stellen dat dit qua sfeer en sportiviteit absoluut met stip het mooiste kart seizoen tot nu toe was.
 Dan even terug naar afgelopen weekend. Met wat extra supporters togen we afgelopen vrijdag naar het verre, en onwijs koude Middelburg (nooit geweten dat Middelburg zo dicht bij de poolcirkel lag..). Die vrijdag avond was ons nog de mogelijkheid geboden door Joop om een extra training te rijden. Iets wat we natuurlijk niet afsloegen. De eerst training ging redelijk. In het begin hadden we wat moeite om aan de tijden van de top te komen, maar aan het eind van de avond vonden we dan toch nog de aansluiting.
De volgende dag was er de officiële zaterdag training, die helaas voor ons niet helemaal naar wens verliep. De absolute aansluiting met de top was moeilijk te vinden en de kart liep ook niet helemaal super. Dus het beloofde een moeilijke race te worden de volgende dag. Ook omdat het zaterdagavond erg gezellig en dus ook erg laat geworden was……
 Zondag morgen waren we echter allemaal in meerdere of mindere mate van de partij en kon het echte werk beginnen. We hadden ons eigen motorblokje geloot dit keer. Timmo (de man van de spa blauw) was weer de aangewezen persoon voor de kwalificatie en dat deed hij na Swalmen opnieuw met verve. Niet alleen zat hij er in de vrije training die zondag morgen al onwijs goed bij, maar ook in de eerste kwalificatie ging het meteen goed. Moeiteloos mochten we door naar Q2. En ook die kwamen we zonder moeilijkheden door, wat betekende dus dat na Swalmen, Timmo opnieuw voor de pole mocht strijden. En net als in Swalmen ging het nu ook weer tussen ons en het team van KCR. Dit maal trokken de jongens van Roosendaal aan het langste eind en mocht Corné met een verschil van slechts vier-honderste van pole vertrekken. Timmo mocht vanaf P2 starten, gevolgd door Delta rent, IKM-racing en 2007 racing maar de verschillen tussen de nr.1 en de nr. 5 waren echt heel erg klein. Het totale verschil bedroeg slechts 14-honderdste (!).
 De start verliep goed en Timmo wist in eerste instantie goed mee te komen. Helaas werd de kart steeds nerveuzer van achteren, en werd het voor Timmo steeds moeilijker goed mee te komen. Corné had dan ook al een klein gaatje geslagen en helaas wisten even later Delta rent, IKM en Veersedam ook te passeren. Bij de eerste rijderswissel tussen Timmo en Warner besloten we dan ook om de bandenspanning achter aan te passen zodat we hopelijk de aansluiting met de top 5 konden houden. Helaas kregen we voor het te snel uitrijden van de pitstraat een stop-and-go, en verloren we nog enkele kostbare seconden. Warner hield verder echter het hoofd koel en zette een degelijke stint neer. Al klaagde ook hij over het nerveuze gedrag van de kart. Titia nam het stuurtje over van broer Warner. Vooral in het eerste gedeelte van haar stint had ook Titia behoorlijke moeite met de kart en dan met name met het overstuur waar we mee te kampen hadden. Titia had van te voren al aangegeven een korte stint te willen rijden en Timmo nam het stuur weer over van Titia. Timmo ging er eens goed voor zitten en toverde al snel een indrukwekkende reeks snelle tijden op de klok. Langzaam aan, geholpen door de wissels van andere teams, klommen we weer wat naar voren. Helaas was er nog al wat onduidelijkheid over onze positie en die van VM -Golff in de race. Iets wat ons later duur kwam te staan. Tijdens Titia’s tweede stint hadden we namelijk de indruk dat VM golff ons op een rondje wou zetten en dat we ze moesten laten passeren. (Dat gaf de computer namelijk aan.) Het team gaf dit keurig door aan Titia en zij liet VM-golff dan ook passeren. Helaas kwamen we er later achter dat dit om positie was. Helaas begon even later onze linkervoorwiel hard te klapperen, en werd het moeilijk de aansluiting met VM golff te houden. Hierop besloot Titia ook weer vroeg te wisselen. Ten eerste omdat de fut er na een vermoeiend weekendje Middelburg wel uit was en bovendien kon er nu tijdens de wissel ook naar het voorwiel worden gekeken.
 Warner stond al klaar, in eerste instantie wou Erik het voorwiel nog inspecteren, maar Warner besloot het er maar op te wagen, we wilden niet nog meer tijd verliezen met stilstaan. En ook al had Warner wel wat last van dit euvel toch wist hij een mooie, strakke stint neer te zetten. Helaas bleek het niet meer genoeg om het VM golff nog moeilijk te maken en eindigden we dan ook uiteindelijk op de 8e plaats in de race.
Niet echt iets om tevreden over te zijn, zeker niet omdat we vanaf P2 waren gestart en er dus meer in had gezeten dan dat we er uit hebben weten te halen. Hierin speelde een aantal factoren een rol maar ondergetekende was hier zeker debet aan, het had sneller gemoeten maar de fut was er helaas een beetje uit op zondag. Mijn excuses hiervoor naar het team. Een aansprekend resultaat in de laatste race van het seizoen was natuurlijk een mooie afsluiter geweest. Uiteindelijk zijn we dit jaar dan als zevende gefinisht. Uiteraard hadden we meer gewild en gehoopt, maar gezien het beeld van dit seizoen zat er helaas niet meer in.
Iedereen (en in het bijzonder Erik en Ronald) die ons dit afgelopen seizoen op wat voor manier dan ook heeft geholpen, gesupporterd of wat dan ook: allemaal ontzettend bedankt! Wij (ik weet zeker dat ik namens m’n beide teamgenoten spreek) hebben ontzettend van dit seizoen genoten.
Hopelijk tot volgend jaar!
Titia Boer
|
Omdat de MKS races zich nu werkelijk in een razendsnel tempo achter elkaar afspelen, was het afgelopen weekend alweer tijd voor de één-na-laatste race van dit seizoen. Plaats van handelen was de indoorkartbaan in het Limburgse Swalmen. Omdat de laatste races zo dicht op elkaar zitten was er niet genoeg animo geweest voor de extra training een week ervoor. Dit maakte het echter wel voor iedereen hetzelfde: want alleen de zaterdag voor de race kon er getraind worden. Onze zaterdag training verliep vrij dramatisch. De kart had enorme onderstuur als we de bocht in wilden sturen en enorme overstuur als we er weer uitkwamen. De achterkant was ook vreselijk nerveus en het was dus erg moeilijk rijden. En wat we ook aan onze afstelling veranderden, het leek allemaal niet echt te helpen. Het enige lichtpuntje in deze training was echter wel dat we alledrie eigenlijk even snel reden. Nu was het te hopen dat we de kart op zondag dan toch nog een beetje redelijk voor elkaar konden krijgen zodat we toch met een mooi resultaat naar huis konden gaan. Om wat meer druk op de achterkant te krijgen, en zo het glijden van de achterkant in ieder geval wat te verminderen, besloten we ons stoeltje wat verder naar achteren te kantelen. Na de kart uitgelijnd te hebben en alles nog eens nagelopen te zijn hoopten we er maar het beste van. Wie deze zaterdag training trouwens wel als een speer gingen waren onze vrienden en collega’s van North-racing. Aan het einde van de training stonden zij namelijk helemaal bovenaan. Een hele mooie opsteker natuurlijk!! 
En of het nu aan ons ecologisch verblijf bij Paulus lag of dat het toch misschien alleen de kamperfoelie thee was….: maar op zondag leek het wel of er een andere kart uit de bus was gekomen! Want al in de vrije training ging Timmo als een speer. En ook in de eerste kwalificatie waren we meteen vooraan in het veld te vinden. Met een derde tijd in deze kwalificatie ging Timmo moeiteloos door naar Q2. En ook nu ging het meer dan goed want als allersnelste mocht Timmo door naar de laatste kwalificatie en de strijd om pole. In deze laatste kwalificatie was het tot het eind toe spannend. Nog tot in het laatste rondje waren de teams stuivertje aan het wisselen voor Pole. Maar uiteindelijk was het toch Timmo die aan het langste eind trok, want met slechts één-honderste van een seconde kaapte hij de pole weg voor de neus van KCR’s Corné. Uiteraard waren wij ontzettend blij met deze fantastische prestatie van Timmo. Na de zaterdagtraining hadden we al nergens meer op durven hopen..en nu stonden we op pole. Het kan verkeren! Het feit dat we als eerste mochten vertrekken betekende ook dat het eerste puntje tenminste al binnen was…!!
Titia was als derde rijder aan de beurt. Zij had wat meer moeite met de kart die nog steeds erg tricky te rijden was. Dit vroeg om rustige, vloeiende stuurbewegingen zodat de kart goed blijft rollen in de bochten. Iets waar Titia nog steeds moeite mee heeft om in haar rijstijl in te passen. Helaas moesten we dan ook een plek laten aan Delta-rent en even later ook aan Karthelmen, nadat Titia na een stuurfoutje bijna de vangrail van dichtbij zag. Niet veel later ging het helaas voor ons volledig mis en ditmaal was er geen ontkomen aan de vangrail aan. Titia verdedigde haar positie tegen Nick van VM-golff. Echter in de scherpe linkerbocht na de lange rechterdoordraaier achter op het circuit, maakte Nick blijkbaar een volledig verkeerde inschatting toen hij probeerde Titia van een meter of vier vijf zonder schijnbaar veel te remmen in te halen. Dit ging volledig mis en Titia belandde met een flinke klap achterwaarts in de vangrail. De klap kwam behoorlijk hard aan en Titia was even het spoor bijster. Gelukkig konden we onze weg vervolgen en had de kart de klap zonder schade overleefd. Titia probeerde er het beste van te maken, maar had nu helemaal moeite om het juiste ritme te vinden. Al wist ze nog wel redelijke tijden te rijden helemaal lekker liep het niet meer. Dus besloot het team om haar even later naar binnen te halen, waar Warner al weer klaar stond om het stuurtje over te nemen. Warner ging meteen weer lekker, en het was taak om de verloren seconden die we hadden opgelopen met de crash tussen ons en VM-Golff weer weg te poetsen. Dit was uiteraard niet gemakkelijk want we hadden zeker wel een seconde of dertig verloren, misschien wel meer. Intussen waren we dan ook terug gevallen naar de zevende plaats in de race. Al snel maakte Warner echter weer een plaatsje goed toen hij auto-sturm, die net voor hem de baan weer op kwam, direct aan het eind van het rechte stuk wist in te halen. Door de wissels van andere teams kwamen we weer steeds verder naar voren. En Warner reed constant en snel door. Even later kwam hij achter het team van Veersedam te zitten, waar wij nog een ronde achterstand op hadden. Eerst was Warner wel sneller maar in de bochten ontbrak het hem toch steeds aan snelheid om er echt voorbij te komen. Even later maakte het elkaar niet zo veel meer, en gingen Ruud en Warner gelijk op. De WL maakte echter de beslissing om Veersedam een stop&go te geven wegens het ophouden van een achterliggend team. In dit geval wij dus. Ondertussen kende deze race nog meer pechvogels want waar eerst het team van Pro-racing al moest opgeven met een gebroken achteras, sloeg ook de pechduivel toe bij het zeer sterk en op dat moment op kop rijdende team van 2007-racing. Ook zij moesten opgeven. Dit was wel heel erg sneu, want Paul en Remco waren echt ijzersterk bezig en een goed resultaat was ze dan ook zeer zeker gegund. Ook het team van Veersedam had opnieuw problemen toen hun gashevelveer brak waardoor ze veel plaatsen verloren. Ondertussen was Timmo al weer ingestapt voor zijn laatste stint. Wederom reed hij erg hard, en was hij op dat moment één van de allersnelste op de baan. Tegen het einde van zijn stint ging het eigenlijk samen met Jorg van Karthelmen gelijk op. Maar omdat Jorg een ronde voorsprong op ons had en wij bang waren voor een stop-and-go, omdat we al hadden gemerkt dat de WL hier erg streng in was, besloten we om Jorg er voorbij te laten. Wederom gingen Timmo en Jorg gelijk op. Tot onze verbijstering kreeg Jorg echter even later een stop-and-go omdat hij ons op zou hebben gehouden. Uiteraard blijft het altijd moeilijk in te schatten, maar er werden zondag wel erg veel stop-and-go’s uitgedeeld, en die waren niet altijd even terecht. Dit zijn echter beslissingen van de WL waar wij ook niets aan kunnen veranderen.
Doordat Titia niet meer in staat was om nog een tweede stint te rijden moest broer Warner de laatste stint voor zijn rekening nemen. Hij zat meteen weer in een prima ritme en was sneller dan de teams van Karthelmen en Deltarent die 2e en 3e lagen. Maar doordat we zo veel tijd hadden verloren, was het onmogelijk om nog het gat op beide teams te dichten. Helaas konden we onze prachtige pole dus niet verzilveren in een mooie podiumplaats. Heel erg jammer, omdat we er al een paar keer dichtbij hadden gezeten en het dit keer eigenlijk ook zeker wel verdiend hadden. Maar ja,..het blijft sport en daar kun je bij winnen en verliezen. It’s all in the game zullen we maar zeggen. Feit is wel dat we na de zaterdagtraining meer dan tevreden mogen zijn met deze vierde plaats en wie weet..misschien..in Middelburg?
