Nadat een aantal jaren geleden het team van KCR een succesvolle teambuilding dag in de Ardennen had weten te overleven. Besloten wij, dat het voor team Speedworld ook tijd was om een beetje aan teambuilding te doen. Misschien dat ook wij, als team zijnde, dan een beetje beter op elkaar raken ingespeeld. Een goede sfeer binnen het team kan net het laatste stapje naar een overwinning zijn, nietwaar?
Maar omdat we helaas de visums niet rond kregen zat een tripje naar de Ardennen er niet in. Gelukkig konden we nog een snelheidstraining regelen bij een bedrijf in Biddinghuizen. Deze bleek bij navraag daar gespecialiseerd in te zijn. Net dat beetje extra snelheid en koelbloedigheid, ..das net wat wij nodig hebben natuurlijk. Dus de keuze was snel gemaakt. Bij aankomst bleken wij niet de enige te zijn die zich voor deze interessante cursus hadden opgegeven. Hopelijk konden wij bij deze enorme animo alles wel goed volgen, want ja..anders steken we er natuurlijk nog niets van op.
Uiteraard werd als eerste de start geoefend. Dit kon tijdens het eerste onderdeel genaamd xpress. Iedereen was nog fit en gemotiveerd en we stonden dan ook te dringen om aan de slag te gaan. We hadden een superstart…binnen drie seconden zaten we al op 90 km./uur. Helaas de mensen voor ons ook, dus passeren zat er niet echt in. Maar tijdens ons eerste testritje bleek dat we de afstelling goed voor elkaar hadden.
Omdat we hier allemaal goed mee uit de voeten konden besloten we al snel dat het tijd was om onze koelbloedigheid te testen tijdens het onderdeel Goliath. Jammer genoeg begon de motivatie bij dit onderdeel al weer wat te zakken en haakten er helaas twee deelnemers af. In groepjes van twee werden we de baan opgestuurd. Tijdens de eerste heat waren sommige van ons toch nog wat nerveus. (Vooral vanwege de twee enorme hobbels in het circuit). Daarom werd er besloten dat op dit onderdeel nog wat extra training nodig was. Gelukkig hadden we het na een aantal stints helemaal goed in de vingers en wisten we echt een supertijd neer te zetten. Zie onderstaand filmpje als bewijs:
Uiteraard is wendbaarheid ook een belangrijk ding en dit werd getest tijdens het onderdeel: Flying Dutchman Goldmine. Onze wendbaarheid was goed, al kwamen we nog niet echt vloeiend door de bochten, deze gingen nog een beetje abrupt. Maar na enkele training ging ook dit beter. Uiteindelijk hebben we alle onderdelen met goed gevolg weten af te sluiten, en denken we dat we er met z’n allen wel wat van hebben opgestoken. In Antwerpen moet nu blijken in hoeverre het ons gaat helpen in de MKS.
Afgelopen weekend was het dan tijd voor de eerste outdoor race van het seizoen, plaats van handelen: Oldenzaal Kartracing. Voor zowel de zaterdag als de zondag was er geen regen voorspeld en inderdaad het gehele weekend was het zonovergoten en gezellig in Oldenzaal.
De zaterdag training verliep best redelijk, al hadden zowel Warner als Titia moeite met het beheersen van de achterkant van de kart. De kart was namelijk erg nerveus en het was zaak om zeer rustig en beheerst te sturen. Timmo wist hier het beste mee om te gaan, en wist de training uiteindelijk met een 39.18 te sluiten. Zowel Warner als Titia bleven halverwege de 39.4/39.5 steken. Hoewel er dus zeker punten van verbetering aan te stippen waren, hadden we best vertrouwen in de racedag. De verschillen met de andere teams leek niet al te groot, en er kon dus nog van alles gebeuren.
Uiteraard hadden wij ons kwalificatiewonder Timmo ook voor deze race bereid gevonden om zijn beste beentje voor te zetten..(namelijk zijn rechterbeen…).
Al in de vrije training zat hij er goed bij. En ook in de kwalificaties daarna was het steeds Timmo die aan het langste eind trok. Wederom pole voor Timmo, ..al was het verschil met KCR’s Corné heel erg klein. En dat zou het hun hele eerste stint blijven ook. Meteen na de start was het al te zien dat deze twee mannen aan elkaar gewaagd waren. Ze trokken meteen een klein gaatje met achtervolgers Veersedam en Squadra Revolutions. In de beginfase was het eerst nog een aantal malen stuivertje wisselen: namelijk toen Corné, Timmo wist te verschalken. Maar Timmo herstelde erg goed en had snel weer de aansluiting terug met Corné. Niet veel later wist hij P1 weer terug te eisen en vanaf toen namen ze samen behoorlijk snel afstand van de achtervolgers.
Besloten was om Titia de tweede stint te laten rijden. Met de hoop dat ze nu eindelijk niet weer midden in het verkeer de baan op kwam. De wissel zelf verliep op zich goed, maar helaas verloren we wel enkele kostbare seconden doordat we moesten wachten voor een viertal aanstormende karts (waaronder directe concurrent KCR). De aansluiting waren we hierdoor al meteen kwijt. En hoewel Titia zeker geen slechte stint reed, met tijden van 39.4 – 39.5, kon ze geen vuist maken tegen KCR’er Jodey die lage 39’ers reed. De achterstand op KCR werd dus helaas groter, maar de voorsprong op de achtervolgende teams slonk niet echt heel veel. Warner zou als derde gaan wisselen, we besloten om weer een vroege wissel te maken. Ook deze keer verloren we helaas weer tijd bij het oprijden van de baan. Vervelend voor ons, …maar wel begrijpelijk. Om vanuit stilstand je op het snelste punt van de baan voor aanstormende karts te gooien,..is toch ook niet echt een gezond idee. Ook Warner had net als zus Titia nog steeds moeite met de nerveuze achterkant van de kart. Daarom bleef ook hij eerst steken in de 39.5. Doordat Warner na een tijdje toch goed in zijn ritme kwam en met regelmaat 39.3 en 39.4 wist te rijden besloten we om hem twee stints achter elkaar te laten rijden. Hij was met regelmaat sneller dan IKM en Veersedam, en we reden dus redelijk safe op een tweede plaats rond. Toen de pitstraat weer open ging besloten we om Warner vroeg binnen te roepen, dit omdat hij toch bleef zitten en we dus net zo goed wat eerder konden wisselen. We verloren weer een beetje tijd bij het oprijden van de baan, maar deze keer viel het nog mee. Helaas kwamen we er halverwege achter (na er op geattendeerd te zijn door de WL) dat Warner de kinband van zijn helm niet goed vast had zitten. Omdat dit een onveilige situatie kon opleveren, moest hij het bandje vastmaken op straffe van een stop and go. Doordat je zoiets natuurlijk niet op volle snelheid kunt doen ..(tenminste niet zonder het risico om keihard de baan af te vliegen)..moest hij dit rustig rijdend doen. Dit betekende dat hij minstens vier bochten erg langzaam ging en IKM op dat moment echt razendsnel dichterbij kwam. Gelukkig lukte het Warner om veilig zijn helm dicht te krijgen en ook net voordat het aanstormende IKM hem kon verschalken. Helaas was er van onze voorsprong toen echter weinig meer over. En moest Warner weer vol aan de bak om een voorsprong op te bouwen. Maar hij deed dit met verve en was met regelmaat één van snelste mensen op de baan. Ondertussen hadden we na een kort teamoverleg besloten om Timmo de één-na-laatste stint te laten rijden, dit betekende dus dat Titia de afsluitende stint voor haar rekening moest nemen. De bedoeling was dat Timmo wat marge op zou bouwen, zodat Titia de kart veilig naar een tweede plaats kon rijden. De wissel tussen Warner en Timmo verliep eindelijk helemaal volgens het boekje en we konden vrij de baan oprijden. Niet lang na ons besloot Veersedam, die op dat moment tweede lagen, te gaan wisselen. Timmo nam hierdoor de tweede plaats weer over van Veersedam. En bouwde onze voorsprong gestaag uit: gemiddeld met wel vier-tiende per rondje! Even hadden we zelfs de hoop dat hij de snelste race-ronde ook wist te verschalken, helaas lukte dit op een paar honderdste net niet!! Al wist Timmo een paar keer zeer dichtbij te komen. En was hij met afstand de snelste op de baan op dat moment. Toen het tijd was voor de wissel met Titia had Timmo een voorsprong van meer dan twintig seconden gecreëerd op het team van Veersedam. Met nog iets van dertig tot vijfentwintig minuten op de klok, kon deze tweede plaats toch eigenlijk niet meer misgaan. Zelfs als Titia een seconde per rondje verloor op Veersedam, dan nog zouden we de tweede plaats kunnen behouden. Maar ook Titia was lekker onderweg, hoewel ze de tijden van Timmo bij lange na niet wist te benaderen, reed ze mooi constant en was in haar laatste stint toch met regelmaat de één-na-snelste op de baan. Alleen KCR’s Corné reed sneller. De tweede plaats was dus, zonder technische mankementen en ander onheil..(want ja, het blijft racen en je weet het dus nooit) ..in de pocket! Maar gelukkig bleef ons dit alles bespaard en bracht Titia de kart op een tweede plaats over de finish! Wederom P2!!! En hoewel we deze dag op pole position waren begonnen, mochten we zeker niet ontevreden zijn. KCR reed gewoon een tandje harder met het hele team en waren dus de terechte winnaars. Maar ondanks de problemen in Warner’s tweede stint waren we weer goed terug gekomen en moeten we concluderen dat een P2 het maximaal haalbare resultaat voor ons was. Bovendien hebben we door dit podium nog steeds onze tweede plaats in het algemeen klassement weten te handhaven.
Helaas ging het voor onze collega-teams Pitparts en Northracing niet naar wens. Pitparts strandde maar liefst drie keer doordat de ketting eraf liep en hield het na die derde keer voor gezien. Heel sneu..en frustrerend! We hebben het vorig jaar in Oldenzaal ook tot vervelens toe meegemaakt. Ook North had helaas weer de nodige problemen. Hopelijk kunnen beide teams in de volgende outdoor race in het Belgische Antwerpen het pechduiveltje afschudden, en wordt ook hun harde werken met mooie resultaten beloond.
Maar tijdens ons eerste testritje bleek dat we de afstelling goed voor elkaar hadden.
Afgelopen weekend was het dan tijd voor de eerste outdoor race van het seizoen, plaats van handelen: Oldenzaal Kartracing. Voor zowel de zaterdag als de zondag was er geen regen voorspeld en inderdaad het gehele weekend was het zonovergoten en gezellig in Oldenzaal.
Al in de vrije training zat hij er goed bij. En ook in de kwalificaties daarna was het steeds Timmo die aan het langste eind trok. Wederom pole voor Timmo, ..al was het verschil met KCR’s Corné heel erg klein. En dat zou het hun hele eerste stint blijven ook. Meteen na de start was het al te zien dat deze twee mannen aan elkaar gewaagd waren. Ze trokken meteen een klein gaatje met achtervolgers Veersedam en Squadra Revolutions. In de beginfase was het eerst nog een aantal malen stuivertje wisselen: namelijk toen Corné, Timmo wist te verschalken. Maar Timmo herstelde erg goed en had snel weer de aansluiting terug met Corné. Niet veel later wist hij P1 weer terug te eisen en vanaf toen namen ze samen behoorlijk snel afstand van de achtervolgers. 
Doordat Warner na een tijdje toch goed in zijn ritme kwam en met regelmaat 39.3 en 39.4 wist te rijden besloten we om hem twee stints achter elkaar te laten rijden. Hij was met regelmaat sneller dan IKM en Veersedam, en we reden dus redelijk safe op een tweede plaats rond. Toen de pitstraat weer open ging besloten we om Warner vroeg binnen te roepen, dit omdat hij toch bleef zitten en we dus net zo goed wat eerder konden wisselen. We verloren weer een beetje tijd bij het oprijden van de baan, maar deze keer viel het nog mee. Helaas kwamen we er halverwege achter (na er op geattendeerd te zijn door de WL) dat Warner de kinband van zijn helm niet goed vast had zitten. Omdat dit een onveilige situatie kon opleveren, moest hij het bandje vastmaken op straffe van een stop and go. Doordat je zoiets natuurlijk niet op volle snelheid kunt doen ..(tenminste niet zonder het risico om keihard de baan af te vliegen)..moest hij dit rustig rijdend doen. Dit betekende dat hij minstens vier bochten erg langzaam ging en IKM op dat moment echt razendsnel dichterbij kwam. Gelukkig lukte het Warner om veilig zijn helm dicht te krijgen en ook net voordat het aanstormende IKM hem kon verschalken. Helaas was er van onze voorsprong toen echter weinig meer over. En moest Warner weer vol aan de bak om een voorsprong op te bouwen. Maar hij deed dit met verve en was met regelmaat één van snelste mensen op de baan. Ondertussen hadden we na een kort teamoverleg besloten om Timmo de één-na-laatste stint te laten rijden, dit betekende dus dat Titia de afsluitende stint voor haar rekening moest nemen. De bedoeling was dat Timmo wat marge op zou bouwen, zodat Titia de kart veilig naar een tweede plaats kon rijden. De wissel tussen Warner en Timmo verliep eindelijk helemaal volgens het boekje en we konden vrij de baan oprijden. Niet lang na ons besloot Veersedam, die op dat moment tweede lagen, te gaan wisselen. Timmo nam hierdoor de tweede plaats weer over van Veersedam. En bouwde onze voorsprong gestaag uit: gemiddeld met wel vier-tiende per rondje! Even hadden we zelfs de hoop dat hij de snelste race-ronde ook wist te verschalken, helaas lukte dit op een paar honderdste net niet!! Al wist Timmo een paar keer zeer dichtbij te komen. En was hij met afstand de snelste op de baan op dat moment. Toen het tijd was voor de wissel met Titia had Timmo een voorsprong van meer dan twintig seconden gecreëerd op het team van Veersedam. Met nog iets van dertig tot vijfentwintig minuten op de klok, kon deze tweede plaats toch eigenlijk niet meer misgaan. Zelfs als Titia een seconde per rondje verloor op Veersedam, dan nog zouden we de tweede plaats kunnen behouden. Maar ook Titia 
was lekker onderweg, hoewel ze de tijden van Timmo bij lange na niet wist te benaderen, reed ze mooi constant en was in haar laatste stint toch met regelmaat de één-na-snelste op de baan. Alleen KCR’s Corné reed sneller. De tweede plaats was dus, zonder technische mankementen en ander onheil..(want ja, het blijft racen en je weet het dus nooit) ..in de pocket! Maar gelukkig bleef ons dit alles bespaard en bracht Titia de kart op een tweede plaats over de finish! Wederom P2!!! En hoewel we deze dag op pole position waren begonnen, mochten we zeker niet ontevreden zijn. KCR reed gewoon een tandje harder met het hele team en waren dus de terechte winnaars. Maar ondanks de problemen in Warner’s tweede stint waren we weer goed terug gekomen en moeten we concluderen dat een P2 het maximaal haalbare resultaat voor ons was. Bovendien hebben we door dit podium nog steeds onze tweede plaats in het algemeen klassement weten te handhaven. 
